De rechtszaak tegen Karen Read, die werd beschuldigd van de moord op haar vriend, de Bostonse politieagent John O’Keefe, is uitgegroeid tot een van de meest controversiële en breed uitgemeten juridische drama’s in de recente Amerikaanse geschiedenis. Wat begon als een tragisch incident tijdens een sneeuwstorm in januari 2022, escaleerde tot een complex web van beschuldigingen, complottheorieën en een diepgaand wantrouwen jegens de lokale wetshandhaving. De zaak heeft niet alleen de gemeenschap van Canton, Massachusetts, verdeeld, maar heeft ook wereldwijd de aandacht getrokken van volgers van waargebeurde misdaadverhalen.

Het onderzoek naar de dood van O’Keefe kende vele wendingen, variërend van forensisch bewijs met betrekking tot achterlichten tot explosieve getuigenissen over de interne dynamiek binnen de politie van Massachusetts. Voor velen was de zaak een test voor het rechtssysteem, waarbij de grens tussen een fatale aanrijding en een mogelijke doofpotaffaire vervaagde. In dit uitgebreide verslag analyseren we de feiten, het bewijsmateriaal en de uiteindelijke juridische uitkomsten die tot op de dag van vandaag voor discussie zorgen.

De gebeurtenissen die leidden tot de dood van John O’Keefe vonden plaats in de vroege ochtenduren van 29 januari 2022. Na een avond uit te zijn geweest met vrienden in verschillende bars in Canton, werd O’Keefe dood aangetroffen in de sneeuw voor de woning van een collega-agent, Brian Albert, aan Fairview Road. De initiële theorie van de aanklagers was dat Karen Read hem met haar Lexus SUV had geraakt terwijl ze achteruit reed, waarna ze hem in de vrieskou liet liggen. De verdediging hield echter vol dat O’Keefe het huis van Albert was binnengegaan, daar was aangevallen en vervolgens buiten was gedumpt.

Tijdens de eerste rechtszaak in 2024 slaagde de jury er niet in om tot een unaniem oordeel te komen, wat resulteerde in een nietig geding (mistrial). Dit leidde tot een tweede proces in het voorjaar van 2025, dat nog nauwlettender werd gevolgd door het publiek en de media. Het bewijsmateriaal werd opnieuw tegen het licht gehouden, waarbij vooral de rol van de hoofdonderzoeker, Michael Proctor, onder vuur kwam te liggen vanwege zijn persoonlijke banden met getuigen en zijn ongepaste communicatie over de verdachte.

Een cruciaal aspect van de rechtszaak was de chronologische reconstructie van de bewuste nacht. Het tijdpad is essentieel om te begrijpen waar de beweringen van de aanklager en de verdediging uiteenlopen. De volgende lijst biedt een overzicht van de belangrijkste momenten die tijdens de procesvoering werden vastgesteld:

• 28 januari, 22:54 uur: Karen Read en John O’Keefe komen aan bij de Waterfall Bar & Grille in Canton na eerder die avond een andere bar te hebben bezocht. Getuigen verklaarden dat het paar een gezellige indruk maakte, hoewel de verdediging later wees op spanningen in hun relatie.
• 29 januari, 00:15 uur: Het paar verlaat de bar en rijdt naar de woning van Brian Albert aan 34 Fairview Road voor een afterparty. Volgens Read zette zij O’Keefe af en reed ze vervolgens naar zijn huis omdat ze zich niet lekker voelde.
• 29 januari, 02:27 uur: Jennifer McCabe, een vriendin van het paar, voert een Google-zoekopdracht uit met de vraag “hoe lang duurt het om te sterven in de kou”. Dit werd een van de meest omstreden bewijsstukken, waarbij de verdediging claimde dat dit bewees dat men wist dat O’Keefe buiten lag, terwijl de aanklager stelde dat de zoekopdracht pas uren later op verzoek van Read werd gedaan.
• 29 januari, 05:07 uur: Bewakingsbeelden van de oprit van O’Keefe tonen hoe Read achteruit rijdt en de oprit verlaat om naar hem te gaan zoeken. Hierbij zou ze volgens de aanklagers haar achterlicht hebben beschadigd, terwijl de verdediging beweerde dat het licht al eerder defect was of op een andere manier beschadigd raakte.
• 29 januari, 06:04 uur: Read en haar vrienden vinden het lichaam van O’Keefe onder een laag sneeuw voor de woning aan Fairview Road. Hulpdiensten worden direct gealarmeerd, maar O’Keefe wordt later in het ziekenhuis dood verklaard als gevolg van stomp trauma aan het hoofd en onderkoeling.
• 1 februari 2022: Karen Read wordt officieel gearresteerd en aangeklaagd voor doodslag, het verlaten van de plaats van een ongeval en motorvoertuighomicide. Haar borgtocht werd destijds vastgesteld op 50.000 dollar.

Gedurende het onderzoek kwamen er steeds meer details naar buiten over de werkwijze van de Massachusetts State Police. In maart 2024 werd bekend dat er een intern onderzoek was geopend naar Trooper Michael Proctor. Tijdens de rechtszaak gaf Proctor toe dat hij denigrerende en ongepaste sms-berichten over Read had gestuurd naar vrienden en collega’s. Deze onthullingen versterkten de argumenten van de verdediging dat het onderzoek vanaf het begin bevooroordeeld was en dat er sprake was van een poging om de bewoners van het huis aan Fairview Road te beschermen.

De forensische experts die door de verdediging werden ingeschakeld, waaronder specialisten van de FBI, concludeerden dat de schade aan de auto van Read niet overeenkwam met een botsing met een menselijk lichaam. Dit was een zware slag voor de bewijsvoering van het Openbaar Ministerie, dat juist zwaar leunde op de fragmenten van het achterlicht die op de plaats van het delict waren gevonden. De discussie over de herkomst van deze fragmenten – of ze daar direct na het incident lagen of later door de politie waren geplaatst – stond centraal in de verhitte debatten in de rechtszaal.

De retrial die in april 2025 begon, bracht nieuwe getuigenissen en een nog scherpere focus op de feiten. De aanklagers, onder leiding van speciaal aanklager Hank Brennan, probeerden de jury ervan te overtuigen dat de optelsom van indirect bewijs, zoals de alcoholconsumptie van Read en de voicemails die ze op de telefoon van O’Keefe achterliet, voldoende was voor een veroordeling. Ze stelden dat Read in een vlaag van woede en onder invloed van alcohol onvoorzichtig had gehandeld.

De jury beraadslaagde in juni 2025 gedurende vier dagen. De spanning rond het gerechtsgebouw in Dedham was om te snijden, met honderden aanhangers van de “Free Karen Read”-beweging die dagelijks aanwezig waren. Op 18 juni 2025 kwam het verlossende woord: Karen Read werd niet schuldig bevonden aan de zwaarste aanklachten, waaronder moord in de tweede graad en doodslag. Ze werd echter wel schuldig bevonden aan een minder zwaar vergrijp: het besturen van een voertuig onder invloed van alcohol. Hiervoor kreeg ze een proeftijd van een jaar opgelegd.

De nasleep van de uitspraak was bijna even turbulent als de rechtszaak zelf. Kort na haar vrijspraak diende Karen Read een omvangrijke civiele rechtszaak in tegen verschillende agenten van de staatspolitie en inwoners van Canton. Ze beschuldigt hen van samenzwering, kwaadwillige vervolging en het schenden van haar burgerrechten. Deze civiele procedure is bedoeld om de onderste steen boven te krijgen wat betreft de vermeende corruptie binnen het onderzoeksteam.

Tegelijkertijd wordt Read geconfronteerd met een “wrongful death”-rechtszaak die is aangespannen door de familie van John O’Keefe. Zij blijven ervan overtuigd dat Read verantwoordelijk is voor de dood van hun geliefde familielid en zoeken gerechtigheid via de civiele rechter. Deze juridische strijd aan twee fronten zorgt ervoor dat de zaak nog jarenlang in de belangstelling zal blijven staan en de gemoederen in Massachusetts zal blijven bezighouden.

De impact van de zaak op de professionele levens van de betrokkenen is aanzienlijk. In december 2025 werd bekend dat de certificering van Michael Proctor als politieagent definitief is ingetrokken door de Massachusetts Peace Officer Standards and Training (POST) Commission. De commissie oordeelde dat zijn gedrag tijdens het onderzoek de integriteit van de wetshandhaving ernstig had geschaad. Proctor was al eerder ontslagen door de State Police en verloor met dit besluit definitief zijn bevoegdheid om als agent in de staat te werken.

Ook de politieke gevolgen in Canton zijn merkbaar. Een onafhankelijke audit van de lokale politie, die werd uitgevoerd na aanhoudende druk van de burgers, bracht diverse tekortkomingen in de procedures aan het licht. Zo bleek dat de plaats van het delict in de ochtend van 29 januari 2022 niet correct was beveiligd en dat kritieke getuigen niet direct waren verhoord. Dit heeft geleid tot oproepen voor hervormingen en een grotere transparantie binnen het korps.

De zaak Karen Read is inmiddels ook doorgedrongen tot de populaire cultuur. In december 2025 werd de trailer uitgebracht voor de Lifetime-film “Accused: The Karen Read Story”, waarin de dramatische gebeurtenissen worden nagespeeld. De film, die begin 2026 in première gaat, belicht de strijd van een vrouw die beweert te zijn ingeluisd door een corrupt systeem. De enorme belangstelling voor deze productie onderstreept hoe diep de zaak geworteld is in het collectieve geheugen van het publiek.

Terwijl de juridische nasleep zich voortzet in de vorm van civiele procedures, blijft de vraag wat er werkelijk is gebeurd in die ijskoude nacht van januari 2022 voor velen onbeantwoord. Hoewel de strafrechtelijke schuldvraag door de jury is beantwoord, blijft de maatschappelijke discussie over gerechtigheid, politie-integriteit en de kracht van publieke opinie onverminderd voortduren.

Samenvatting en Conclusie

De Karen Read-rechtszaak markeert een historisch punt in de Amerikaanse rechtspraak vanwege de mate van publieke betrokkenheid en de blootlegging van institutionele zwakheden. De vrijspraak van de moordaanklacht in juni 2025 betekende een overwinning voor de verdediging, die consequent wees op een gebrekkig onderzoek en mogelijke manipulatie van bewijsmateriaal. Toch laat de veroordeling voor rijden onder invloed zien dat de gebeurtenissen van die nacht niet zonder consequenties zijn gebleven voor Read.

Voor de familie van John O’Keefe blijft het verlies van een toegewijde agent en familielid een open wond, die door de aanhoudende juridische procedures en media-aandacht nauwelijks de kans krijgt om te helen. De zaak herinnert ons aan het belang van objectief en transparant politieonderzoek, waarbij de persoonlijke relaties van onderzoekers nooit de integriteit van een zaak mogen overschaduwen. Of de civiele rechtszaken nieuwe feiten aan het licht zullen brengen, zal de komende tijd moeten uitwijzen.