In een recent aflevering van het RTL-programma Gelukkig Hebben We De Foto’s Nog, gepresenteerd door Humberto Tan, deelde actrice Loes Haverkort een intiem en confronterend stukje uit haar verleden. De 44-jarige ster, bekend van rollen in succesvolle series en films, sprak voor het eerst publiekelijk over de intense boosheid die ze voelde na het overlijden van haar vader. Jos Haverkort, een man vol leven ondanks zijn gezondheidsproblemen, stierf op 49-jarige leeftijd aan een hartstilstand, wat Loes op dat moment pas twintig jaar oud maakte. Haar woorden, geladen met rauwe emotie, raakten het publiek diep: “Je hebt me verlaten, eikel.”

Deze onthulling kwam tijdens een bezoek aan een begraafplaats in Spitsbergen, waar Loes reflecteerde op de begrafenis van haar vader. Ze gaf aan dat ze weinig affiniteit heeft met de fysieke plek van zijn graf, maar dat de herinneringen en emoties nog altijd levendig zijn. Humberto Tan, zelf 60 jaar, reageerde met verbazing op de jonge leeftijd waarop Loes dit verlies onderging: “Jeetje, wat jong.” Het gesprek benadrukte niet alleen het persoonlijke verdriet, maar ook de universele aspecten van rouw, zoals de noodzaak om boos te mogen zijn als onderdeel van het helingsproces.

Loes’ verhaal past in een bredere context van haar leven, waarin ze al jarenlang pleit voor meer bewustzijn rond hartgezondheid. Als ambassadeur van de Hartstichting zet ze zich in voor preventieve checks en erfelijkheidsonderzoek, geïnspireerd door de onverwachte dood van haar vader. Zijn hartproblemen begonnen op zijn veertigste met een zware hartaanval, gevolgd door een hartstilstand twee jaar later, wat een groot deel van zijn hart onherstelbaar beschadigde. Ondanks waarschuwingen bleef hij roken en drinken, kiest voor een leven in het moment, wat uiteindelijk leidde tot zijn plotselinge overlijden in zijn slaap.

De Achtergrond van een Plotseling Verlies

De Gezondheidsstrijd van Jos Haverkort

Jos Haverkort was een man met een groot hart, letterlijk en figuurlijk. Op zijn veertigste, toen Loes elf jaar was, zakte hij in elkaar op het voetbalveld tijdens een partijtje met vrienden. Een ambulance bracht hem naar het ziekenhuis, waar artsen vaststelden dat een deel van zijn hart was afgestorven. Hij onderging een bypassoperatie en herstelde wonderbaarlijk, maar de littekens bleven. Twee jaar later volgde een hartstilstand, die zijn hartfunctie verder aantastte. Ondanks de diagnose leefde hij nog zeven jaar met volle teugen, genietend van zijn dochters en zijn passies, maar zonder de levensstijl aan te passen die artsen hem afraden.

Het roken, dat hij soms stiekem deed, en het drinken waren gewoontes die diepgeworteld zaten. Na zijn eerste infarct koos Jos bewust voor kwaliteit boven kwantiteit in het leven. “Hij wilde niet leven als een zieke,” herinnerde Loes zich later in interviews. Deze houding, hoewel bewonderenswaardig, liet een vacuüm achter bij zijn nabestaanden. De nacht voor zijn dood had Loes nog een treinreis met haar zus ondernomen, betaald door haar vader, en ze had hem expliciet gezegd dat ze van hem hield – een ritueel dat ze altijd volgden. Die nacht werd ze gebeld door haar moeder, en instinctief wist ze wat er gebeurd was.

De impact van deze gebeurtenissen reikte verder dan het gezin. Loes groeide op in een muzikaal nest in Wierden, met een grootvader die acteur was in de lokale revue. Haar jeugd was gevuld met mooie herinneringen, maar het verlies op jonge leeftijd wierp een schaduw. Ze beschrijft hoe ze altijd het gevoel had dat ze zelf niet oud zou worden, een angst die haar dreef tot een erfelijkheidsonderzoek later in het leven. Nu, op haar veertigste, besefte ze pas volledig hoe zijn keuzes hadden bijgedragen aan zijn vroege dood, wat de boosheid aanwakkerde.

De Directe Nabijheid van het Verdriet

Op twintigjarige leeftijd stond Loes aan het begin van haar carrière aan de Toneelacademie Maastricht, vol dromen en ambities. Het plotselinge overlijden rukte de grond onder haar voeten weg. Ze was net terug van een avond uit, toen het telefoontje kwam. In de chaos die volgde, organiseerde het gezin de uitvaart, maar Loes voelde zich verdoofd. “Het was alsof de wereld stilstond,” deelde ze in een gesprek met de Hartstichting. De begrafenis op de begraafplaats in Spitsbergen, een plek die ze nu vermijdt, symboliseert voor haar de afstandelijkheid van de dood.

Haar moeder en zus waren haar ankers, maar het gemis van de patriarch was immens. Jos was de man die vertrouwen uitstraalde in het leven, wat Loes’ jeugd kleurde met avontuur en warmte. Zijn afwezigheid dwong haar om snel volwassen te worden, terwijl ze worstelde met vragen als: “Waarom koos je voor dit leven, wetende de risico’s?” Deze reflecties kwamen pas later, na jaren van onderdrukking.

De emotionele tol was hoog. Loes huilt nog regelmatig om haar vader, een teken van hoe bijzonder hij was. In een interview met Vriendin in november 2025 vertelde ze hoe het verlies haar relaties beïnvloedde: “Ik duwde alles en iedereen weg, bang om weer te verliezen.” Het duurde lang voordat ze de boosheid kon toelaten, een fase die essentieel bleek voor haar rouwverwerking.

Boosheid als Brandstof voor Genezing

De Rol van Woede in het Rouwproces

Boosheid is een vaak onderbelichte emotie in rouw, maar voor Loes was het een katalysator. Direct na de dood overheerste ongeloof en verdriet, maar al snel borrelde frustratie op. “Ik was zo gek op die man, maar het heeft lang geduurd voordat ik ook boos op hem kon worden,” zei ze in een interview met Trouw. De gedachte dat zijn leefstijl hem had weggerukt, maakte haar woedend. Ze rouwde niet alleen om hem, maar om de dochter die ze niet kon worden zonder zijn aanwezigheid – de vaderlijke adviezen, de gedeelde mijlpalen.

In het programma met Humberto Tan articuleerde ze dit helder: “Ik moest even heel boos op hem zijn.” Deze erkenning hielp haar om de pijn te kanaliseren. Experts in rouwverwerking, zoals Manu Keirse, benadrukken dat woede een gezonde fase is, mits verwerkt. Voor Loes werd het een moment van bevrijding, leidend tot zelftroost: “Uiteindelijk moet je jezelf troosten.” Dit inzicht kwam na jaren therapie en reflectie, en het vormt nu de kern van haar boodschap aan anderen.

De boosheid richtte zich specifiek op zijn keuzes. Ondanks waarschuwingen stopte Jos niet met roken of drinken, wat Loes op latere leeftijd niet kon verkroppen. “Hij koos voor het leven in het moment, maar liet ons achter,” peinsde ze. Deze dualiteit – bewondering voor zijn vitaliteit en teleurstelling over zijn nalatigheid – maakt haar verhaal zo menselijk en herkenbaar.

Van Isolatie naar Openheid

Na het verlies trok Loes zich terug, een patroon dat ze later herkende als beschermingsmechanisme. “Ik had alles en iedereen weggeduwd,” gaf ze toe in Trouw. Haar relatie met het leven herstellen kostte tijd; ze worstelde met vertrouwen, bang dat geliefden plotseling konden verdwijnen. Dit culmineerde in een periode van eenzaamheid, waarin ze zich afvroeg of ze ooit weer open kon staan voor verbinding.

Een doorbraak kwam via creativiteit. Als actrice en fotograaf vond ze uitlaatkleppen. Haar deelname aan Het Perfecte Plaatje in 2023, dat ze won, markeerde een heropleving. Fotografie werd een medium om verdriet te vangen, leidend tot haar boek Troost. Hierin deelt ze niet alleen beelden, maar ook inzichten: “Woede is geen verraad aan liefde; het is deel ervan.”

Vandaag de dag integreert Loes deze lessen in haar dagelijks leven. Met haar man Floris Verbeij en kinderen Johannes en Marie bouwt ze een veilige basis, waar emoties ruimte krijgen. Haar openheid in de media moedigt anderen aan om taboes te doorbreken, en toont dat rouw geen lineair pad is, maar een kronkelend traject naar acceptatie.

Om de complexiteit van Loes’ rouwproces te illustreren, volgt hier een overzicht van sleutelaspecten, gebaseerd op haar eigen reflecties en bredere inzichten uit haar werk:

• Ongeloof en Ontkenning: Direct na de dood voelde Loes een waas van ongeloof, alsof de realiteit niet kon doordringen. Dit stadium duurde maanden, waarin ze routineklussen afhandelde zonder emotie. Het hielp haar om door te gaan, maar blokkeerde diepere verwerking, leidend tot uitputting.
• Intens Verdriet en Huilen: Jaren later huilt ze nog regelmatig, een ritueel dat opluchting brengt. Ze beschrijft het als een luikje openen in haar hart, waarna ze zich lichter voelt. Dit herinnert haar aan de blijvende band, en voorkomt dat verdriet vastloopt.
• Boosheid en Frustratie: De woede op haar vaders keuzes was een keerpunt, noodzakelijk om het verlies te erkennen. Zonder deze fase had ze de pijn niet kunnen loslaten, en het leerde haar grenzen stellen in relaties. Nu ziet ze het als eerbetoon aan zijn menselijkheid.
• Verlangen en Herinneringen: Loes rouwt om gemiste momenten, zoals haar vader zien bij bruiloft of geboortes. Ze koestert anekdotes, zoals zijn steun bij haar eerste auditie, wat haar drijft om deze door te geven aan haar kinderen. Dit aspect voedt haar fotografie, vastleggend wat vluchtig is.
• Acceptatie en Groei: Door erfelijkheidsonderzoek vond ze rust, bevestigd dat haar risico laag is. Dit verschuift focus naar leven vieren, geïnspireerd door Jos’ ethos. Het proces maakte haar empathischer, zichtbaar in haar rollen als moeder en actrice.
• Isolatie en Herstel: Initieel duwde ze anderen weg, bang voor nieuw verlies, wat relaties belastte. Therapie en creatie herstelden dit, leidend tot diepere banden. Ze adviseert nu: “Deel je pijn; eenzaamheid verlengt rouw.”
• Voortdurende Impact: Rouw is niet afgerond; triggers zoals verjaardagen roepen emoties op. Loes integreert dit in haar routine, met rituelen als foto bekijken. Het versterkt haar veerkracht, transformerend verdriet in inspiratie voor anderen.
• Transmissie aan Volgende Generatie: Met haar kinderen praat ze open over grootvader Jos, deelt verhalen om angst te normaliseren. Dit voorkomt herhaling van patronen, en bouwt een legacy van open communicatie over gezondheid en emoties.

Het Fotoboek Troost: Een Visueel Dagboek van Rouw

Ontstaan en Inhoud van het Boek

Vijf jaar geleden, tijdens een periode van introspectie, ontstond bij Loes het idee voor Troost. Uitgegeven op 5 november 2025 door Alfabet Uitgevers, is het een fotoboek dat verlies en troost verkent door indringende beelden en poëtische teksten. Geïnspireerd door haar vaders dood, biedt het ruimte voor verdriet en stilte, waar emoties mogen ademen. “Een beeld zegt soms meer dan duizend woorden,” stelt Loes in de inleiding, en de foto’s – van lege kamers tot zachte landschappen – vangen dat perfect.

Het boek is geen lineair verhaal, maar een mozaïek van momenten. Loes combineert eigen werk met citaten over universeel gemis, zoals “De dood is het enige zekere in ons leven.” Het richt zich op lezers die rouwen of steun willen bieden, met suggesties als: “Geef dit boek als je woorden tekortschieten.” Recensies prijzen de therapeutische waarde, noemend het een “zacht gebaar voor wie troost zoekt.”

De lancering viel samen met haar TV-optreden, versterkend de impact. Verkoopcijfers stegen snel, met boekhandels als bol.com het aanprijzend als essentieel voor nabestaanden. Loes’ fotografieachtergrond, aangescherpt door Het Perfecte Plaatje, schijnt door in de composities, die emotie evoceren zonder sentimentaliteit.

Reacties en Bredere Ontvangst

Troost raakte een snaar bij het publiek, met lezers die het “een hart onder de riem” noemen. In interviews met Vriendin deelt Loes hoe het boek haar eigen proces sloot: “Het hielp me om niet meer alleen te voelen.” Deskundigen als rouwbegeleiders raden het aan voor therapie, benadrukkend de visuele benadering.

De inhoud omvat thema’s als anticiperende rouw en anticipatie op herstel. Een foto van een halfopen deur symboliseert transitie, begeleid door tekst: “Soms moet je boos zijn om te helen.” Dit weerspiegelt Loes’ reis, en moedigt lezers aan om eigen verhalen te visualiseren.

Financieel en cultureel succesvol, positioneert Troost Loes als stem in rouwdiscours. Het volgde op haar winst in Het Perfecte Plaatje, waar fotografie haar uitlaatklep werd. Nu plant ze exposities, uitbreidend de reach van haar boodschap.

Loes’ creatieve output is geworteld in haar veelzijdige carrière. Ze begon als actrice, maar zang en fotografie voegen lagen toe. Haar single Lost na It Takes 2-win in 2019 toonde vocalen, terwijl theaterrollen in Soldier of Orange emotionele diepte vereisten.

Carrièrehoogtepunten: Van Theater tot Televisie

Vroege Jaren en Doorbraak

Geboren in Almelo en opgegroeid in Wierden, toonde Loes vroeg talent. Na de Toneelacademie Maastricht debuteerde ze in theater, met rollen in musicals als Soldier of Orange – een langlopend succes waar ze de vrouwelijke lead speelde. Haar energie en veelzijdigheid maakten haar geliefd bij publiek en critici.

De film Rendez-vous in 2017 was een mijlpaal: als lead zong ze de titelsong, een hit die haar zangcarrière lanceerde. Nominaties volgden, inclusief een Gouden Kalf voor De Jacht in 2016, waar ze een complexe detective neerzette. Series als Celblok H en Bernhard, schavuit van Oranje vestigden haar als TV-ster.

Recenter schittert ze in Moedermaffia als Daan, een chaotische moeder post-scheiding – een rol die parallellen trekt met haar rouwthema’s van veerkracht. In 2025 speelt ze in iHostage, een thriller gebaseerd op echte events, en Van der Valk als Dr. Lena Linderman.

Muziek en Fotografie als Uitbreiding

Haar SBS6-winst in It Takes 2 (2019) onthulde zangtalent; de single Lost klom in charts. Secret Duets (2022) als secret singer voegde mysterie toe. Fotografie bloeide in Het Perfecte Plaatje (2023), met overwinningen door creatieve shots.

Deze disciplines verweven zich in Troost, waar acteerempathie beelden laadt met verhaal. Loes’ carrière omvat ook Oogappels en Singel 39, tonen komedie tot drama. Haar nominaties onderstrepen consistentie, met fans lovend haar authenticiteit.

Als Wie is de Mol?-deelnemer in 2025 viert ze jubilea, balancerend werk met moederschap. Haar pad illustreert hoe persoonlijk verlies kunst voedt, creërend werk dat resoneert.

Ambassadeurschap bij de Hartstichting: Pleiten voor Preventie

Motivatie en Activiteiten

Sinds 2018 is Loes ambassadeur voor de Hartstichting, gedreven door vaders dood. Ze promoot hart-APK’s, vooral bij vrouwen, waar symptomen anders zijn. “Zijn hartaanval op het veld was een wake-up call,” zegt ze in video’s.

Ze onderging zelf erfelijkheidsonderzoek, geruststellend laag risico. Dit deelt ze om angst te normaliseren: “Nu durf ik te geloven dat ik oud word.” Campagnes als Dress Red Day zien haar als gezicht, met calls voor checks.

Haar verhaal inspireert; in Harteraad-interviews bespreekt ze vertrouwen herwinnen. “Vader’s vitaliteit dreef me, maar zijn verlies leerde voorzichtigheid.” Ze steunt onderzoek, benadrukkend leefstijlverandering.

Impact op Maatschappij en Familie

Door haar rol bereikt Loes duizenden, reducerend stigma rond hartziekten. Met Floris Verbeij, jazzpianist en echtgenoot sinds 2012, bouwt ze bewustzijn in gezin. Kinderen Johannes (14) en Marie (12) leren over gezondheid via haar.

Ze deelt tips: “Luister naar je lichaam; wacht niet op alarmbellen.” Haar werk reduceert eenzaamheid bij erfelijke risico’s, empowerend families.

Breder draagt het bij aan daling hartdoden, met statistieken toonend preventie-effect. Loes’ passie, geworteld in verlies, maakt haar een krachtige advocate.

Persoonlijk Leven: Balans Tussen Verdriet en Vreugde

Gezin en Relaties

Met Floris, ontmoet in theaterkringen, viert Loes 13 jaar huwelijk. Hun huis in Amsterdam is vol muziek en kunst. Kinderen profiteren van open dialoog over emoties, geïnspireerd door Loes’ lessen.

Ze vegan probeerde voor gezondheid, nu gebalanceerd. Reizen, als Parijs-woning, voeden creativiteit. “Vader leerde leven vieren; dat geef ik door.”

Haar scheidingsvrees post-verlies overwonnen, creërend stabiele basis. Met zus en moeder onderhoudt ze banden, rouwend samen.

Dagelijkse Rituelen en Toekomst

Loes’ dagen mixen werk met familie; fotografie als meditatie. Ze plant meer boeken, exposities. Optimistisch kijkt ze vooruit: “Rouw vormt, maar definieert niet.”

Haar verhaal moedigt aan: verdriet integreren leidt tot rijker leven.

Breder Perspectief: Rouw in de Spotlights

Celebrity Verhalen als Bron van Troost

Loes’ openheid past in trend celebrity’s delen rouw, als Jelle Brandt Corstius’ fietstocht met as. Boeken als Van Harte Gecondoleerd van Ameline Ansu bieden herkenning.

In Nederland worstelen velen met ouderlijk verlies; forums tonen eenzaamheid. Loes’ boek vult lacune, met visuele troost.

Experts als Manu Keirse prijzen zulke verhalen voor normaliseren emoties, reducerend isolatie.

Maatschappelijke Implicaties

Haar pleidooi verhoogt hartbewustzijn, potentieel reddend levens. Rouwbespreking vermindert taboe, moedigend hulp zoeken.

Toekomstig: meer media, workshops. Loes’ legacy: van persoonlijk pijn tot collectieve heling.

Conclusie

Loes Haverkort’s reis van boosheid na haar vaders dood tot troost in Troost illustreert rouws veerkracht. Zijn hartstilstand op 49 markeerde haar leven, maar dreef haar tot advocacy en kunst. Door boosheid te omarmen, herwon ze vertrouwen, balancerend carrière met gezin. Als Hartstichting-ambassadeur redt ze levens, terwijl haar boek troost biedt. Uiteindelijk toont haar verhaal dat verdriet, verwerkt, sterker maakt – een erfenis van liefde en les.