De Nederlandse musical‑ en theateractrice Simone Kleinsma bereidt zich voor op Kerstmis, ondanks het blijvende gemis van haar overleden levenspartner Guus Verstraete. Voor de achtste maal zal zij dit jaar de feestdagen ingaan zonder hem. Toch kiest ze bewust voor warmte, tradities en hoop — en schuwt ze de kerstsfeer niet.

Hoewel Guus al jaren niet meer onder de levenden is, zegt Simone dat Kerst voor haar “zeker gevierd wordt”. Ze benadrukt dat rouw én geluk naast elkaar kunnen bestaan: verdriet om wat was, maar ook waardering voor wat er nu is en wat komen gaat. “Ik mis hem nog altijd, vooral tijdens momenten die om traditie en samenzijn vragen,” vertelt ze. Tegelijkertijd kijkt ze met tevredenheid terug op het afgelopen jaar: een nieuw programma, een mooie zomer — en de erkenning dat haar leven, hoewel veranderd, ook nu waardevol is.

Simone geeft toe dat sommige kerstelementen — zoals een kerstboom — nog te vroeg voelen. Wanneer winkels al vanaf augustus of september vol staan met kerstversiering, kiest zij nog voor rust. “Dat is nog veel te vroeg,” lacht ze, “maar de kerstboom komt er wél, later in december.” Want ondanks het gemis wil ze het seizoen niet ontlopen. Ze weigert zich te verliezen in wat er niet meer is, en kiest bewust voor de hoop en verbondenheid die de feestdagen kunnen brengen.

Voor Simone is haar werk een belangrijke steun. Het podium biedt haar structuur, afleiding en de kans om een stukje van zichzelf te herontdekken. De voorstelling waarin zij momenteel speelt zal doorlopen tot april 2026 — en daarna? Ze zegt voorlopig niets gepland te hebben. Eerst wil ze dit traject afronden, en dan rustig nadenken over wat de toekomst nog zal brengen.

Rouw en veerkracht hand in hand

Het verlies van Guus in 2017 was een zware klap. Guus Verstraete overleed op 69-jarige leeftijd na een hartinfarct, slechts een korte tijd nadat hij wegens hartproblemen was opgenomen. Het abrupt wegvallen van haar partner bracht Simone in een diep rouwproces — een proces dat volgens haar nooit volledig “af” is. Het gemis blijft, de leegte is voelbaar, vooral op momenten die vroeger gedeeld werden.

Toch heeft Simone geleidelijk geleerd om te leven met het verlies. In interviews de afgelopen jaren vertelt ze dat ze “steviger en sterker” is geworden dan ze ooit gedacht had. Ze moest zichzelf opnieuw uitvinden: wie is Simone zonder Guus? Hoe ziet haar leven eruit als solo, nadat het 31 jaar lang als duet werd geleefd? Het was een ongemakkelijke zoektocht, soms met vallen en opstaan, maar ook met kleine overwinningen. Zoals opnieuw kunnen lachen om iets kleins, zelfstandig de tafel dekken voor een maaltijd, of — ja — uiteindelijk zelfs een kerstboom durven opzetten.

Simone zegt zelf dat ze niet gelooft in de uitdrukking “je moet het een plek geven”. Ze ziet rouw niet als iets dat netjes afgesloten kan worden met een herinnering. Voor haar is het een vorm van leven: herinneringen blijven, liefde blijft, maar het leven gaat door — anders, met een ander ritme, een andere invulling. Herinneringen vervagen niet, maar het leven – haar leven – krijgt opnieuw kleur.

De theaterwereld speelt daarbij een cruciale rol. Toneel blijft voor haar “veilige haven”, een plaats waar ze zich zowel kwetsbaar als sterk kan opstellen. Door de jaren heen volgden rollen elkaar op, en met haar solovoorstelling gaf ze rouw een stem. Het publiek herkende zich soms in haar verhalen. Voor Simone was theater niet alleen werk, maar ook therapie.

De waarde van tradities en hoop

Voor veel mensen symboliseert Kerst warmte, samenzijn en nostalgie. Dat kan ontmoedigend zijn voor wie een geliefde mist — herinneringen worden intenser, het gemis voelbaar. Toch kiest Simone ervoor om tradities niet op te geven. Ze gelooft dat waardevolle momenten kunnen bestaan naast verdriet. Dat gemis wel, maar óók hoop. En misschien: nieuwe herinneringen.

Het bewust langzaam instappen in de kerstsfeer — geen kerstboom vóór december — is voor haar een manier om rouw met respect te benaderen. Ze wil het seizoen niet overhaasten, niet meegaan in de commerciële waanzin die al weken voorafgaat. Maar wanneer het eenmaal tijd is, omarmt ze de sfeer: zowel de kerstboom, als de warmte van het theater, als de aanwezigheid van vrienden of medemensen.

Daarnaast is er de erkenning dat het leven — ondanks alles — waardevol blijft. Een fijn jaar achter de rug, een nieuw programma, momenten van rust en reflectie, maar ook plannen voor de toekomst, hoe onzeker of bescheiden die nu ook mogen zijn.

Wat dit betekent voor fans en publiek

Voor veel bewonderaars van Simone is dit meer dan showbizz‑nieuws. Haar openheid en eerlijkheid over verlies, rouw en het omgaan met verdriet spreken aan. Het herinnert eraan dat rouw geen eindpunt is, maar een weg — soms hobbelig, soms zacht, maar altijd onderdeel van het leven. Voor fans biedt haar houding herkenning en misschien troost: verlies is pijnlijk, maar leven kan verder, met waardigheid, respect en herinnering.

Haar beslissing om Kerst te vieren laat zien dat verdriet niet per se exclusief betekent dat je feestdagen overslaat. Rouw en feestelijkheid hoeven elkaar niet uit te sluiten. Je mag missen én vieren. Je mag verdriet voelen én genieten. En misschien: je mag hoop vinden in nieuwe mogelijkheden.

Toekomst — voorlopig zonder concrete plannen

Hoewel Simone openstaat voor de toekomst, heeft ze na april 2026 — wanneer haar huidige voorstelling eindigt — nog geen nieuwe plannen aangekondigd. Dat kan betekenen dat ze rust neemt, nadenkt, of simpelweg de tijd geeft om opnieuw te vormen wat haar leven vanaf nu is. Ze lijkt comfort te vinden in een langzamere levensritme, in rust, natuur en familie — weg van de hectiek, dichter bij zichzelf. Misschien wordt het een periode van reflectie, misschien rust, misschien opnieuw groei. De tijd zal het leren.

Voor nu echter richt ze zich op het hier en nu: op de komende feestdagen, op kansen op het toneel — en op manieren om een leven te leven dat ruimte bevat voor verdriet, menselijkheid, en bovenal: hoop.

Conclusie

Simone Kleinsma’s keuze om Kerst te vieren — ondanks het blijvende gemis van haar partner — is een aangrijpend voorbeeld van hoe rouw en leven hand in hand kunnen gaan. Het laat zien dat verlies niet betekent dat je stopt met leven of vieren, maar eerder dat je leert herwaarderen, opnieuw verbinden en met respect omgaan met je herinneringen. In een tijd die vaak draait om gezelligheid en tradities, toont Simone dat kwetsbaarheid en kracht geen tegenpolen hoeven zijn: je mag missen, je mag hopen, je mag leven.

Haar verhaal kan troost en herkenning bieden voor velen die afscheid hebben genomen van een geliefde — en een bemoedigende herinnering zijn dat verloren liefde niet betekent dat je leven stopt. Kerst kan ook een moment van rouw én van warmte zijn; een moment om herinneringen te koesteren, maar ook om vooruit te kijken.